God houdt van alle kinderen

God houdt van alle kinderen

Een moeder vol met wanhoop zag de chirurg uit de operatiekamer komen en angst bekroop haar alom. Ze vroeg de chirurg meteen:

Hoe is het met mijn kleine jongen ?

Komt het goed met hem en wanneer kan ik hem zien ?

De chirurg keek bedroefd en zei:

Het spijt me mevrouw, maar we hebben alles gedaan wat in onze acht lag, mar je kleine jongen heeft het niet gered.
Ze schreeu
wde, waarom krijgen kinderen kanker?

Waarom laat God dit toe en waar was God toen mijn kind Hem nodig had ?

Ze kreeg nog tijd om met haar zoon alleen te zijn, zodat ze afscheid van hem kon nemen.
Ze streelde zacht zijn tere huid en streek hem zachtjes door de haren. De verpleegkundige vroeg of ze misschien een lok wilde afknippen van zijn haren en dat wilde ze wel. Heel voorzichtig knipte ze zelf een lok van zijn blonde haar af en deed het in een plastic zakje.

Er ontstond een gesprek tussen de moeder en de verpleegkundig en de moeder wist dat haar kind zijn lichaam af wilde staan aan de wetenschap.. Hij had haar altijd verteld dat door zijn dood hij misschien wel andere kinderen met kanker kon helpen. Ze vertelde dat haar kind een hart van goud had en altijd aan anderen dacht zo klein als hij was. Hij wilde helpen waar hij maar kon.

De moeder verliet uiteindelijk het ziekenhuis voor de laatste keer na een periode van anderhalf jaar. Het enigste wat nog overbleef van die tijd was een plastic zak met zijn spullen en een blonde lok. Ze zette de tas met spulletjes naast haar op de stoel in de auto en reed naar huis. Thuis aangekomen zette ze de spullen van haar zoon terug op zijn kamer en legde zijn kleertjes terug in de kast. Zijn modelauto kreeg weer een plek op de boekenplank naast de anderen.

Ze rolde zich op het bed van haar zoon, trok haar knieën op en huilde zich in een diepe slaap.

Toen ze wakker werd lag naast haar op het bed een opgevouwen brief.

Lieve mama
Ik weet dat je me heel erg zal gaan missen, maar denk eraan ook ik zal jou nooit vergeten. Ik zal nooit ermee stoppen om van jou te houden en omdat ik het niet persoonlijk meer kan doen:

IK HOU VAN JOU

Ooit zullen we elkaar weer zien, maar tot die tijd mag je gerust een ander jongetje nemen zodat je niet zo eenzaam bent. Hij mag ook in mijn kamer slapen en mag ook met mijn speelgoed spelen. Indien het een meisje wordt dan koop je haar poppen en leuke jurken, meisjesdingen weet je wel!

Toen ik in de Hemel aankwam kwamen opa en oma meteen op mij af. Ze hebben mij alles laten zien mar er si nog veel meer te zien, maar dat heeft tijd nodig. De Engelen zijn prachtig en ik vind het geweldig om ze te zien vliegen.
Jezus lijkt h
elemaal niet zoals op de foto´s en prenten, maar toen ik Hem zag wist ik meteen dat Hij het was. Jezus nam me zelfs mee om God te zien en ik mocht bij God op schoot zitten. Ik heb ook met God gepraat en vertelde hem dat ik jou een brief wilde schrijven. Ik wilde u vaarwel zeggen en alles vertellen wat ik nog vertellen wilde.

God ga me wat papier en zijn persoonlijke gouden pen en ik schreef deze brief.

De engel gabriel bracht deze brief bij u terwijl u lag te slapen.

Ik moest u het antwoord geven op de vragen die u stelde in het ziekenhuis.
Waar was God toen ik ziek was en waarom krijgen kinderen kanker.

God was al bij mij mama net zoals toen hij bij Jezus was toen hij aan het kruis genageld werd.

Hij is overal bij iedereen, bij al zijn kinderen.

Niemand heeft meegekregen wat ik in deze brief schrijf, mama, behalve jij.

Voor anderen is dit gewoon een stukje blanco papier dat vind ik zelf heel cool !

Ik ga nu God zijn pen terug geven want hij moet nog meer namen in het Boek des levens opschrijven.
Vanavond ga ik met Jezus aan tafel zitten om te eten, het Goddelijke voedsel.

Mama, denk er aan dat ik geen pijn meer heb. De kanker is helemaal verdwenen.

Ik ben heel erg blij daarom, want ik kon de pijn niet meer verdragen.

God kon niet langer aanzien dat ik zoveel pijn had en daarom stuurde hij de Engel om mij te halen.

Ondertekend

God, Jezus en ik