Zalig die niet zien en toch geloven
Mensen die geloven krijgen dikwijls het verwijt dat zij niet kunnen aantonen waarin zij geloven. Zij kunnen God of Jezus niet laten zien, noch ooit bewijzen dat het waar is waarin zij geloven.
Ik heb mij over dat argument altijd verbaast. Juist omdat de meeste mensen hetzelfde doen met de goden van politiek en wetenschap. Zij zien de personen achter de stellingen niet, ontmoeten hun nooit maar geloven blindelings in wat er wordt uitgedragen.
Zo zijn er bijvoorbeeld vele mensen die geloven in hun politieke leiders zonder de persoon ooit te ontmoeten of te kennen. Zelfs wanneer het tegendeel van de verkiezingspraat zich voor een ieder zichtbaar maatschappelijk manifesteert houden zij aan het geloof vast dat het ooit allemaal wel beter wordt. Veranderingen kosten nu eenmaal tijd. Essentiële zaken, zo redeneert men, kunnen soms wel een halve eeuw of meer vergen.
Kortom, voor mij is het geloof in politici, verandering en het wetenschappelijk establishment groter dan het geloof van iemand die gelooft in God. Er pleit meer voor het bestaan van God dan tegen Hem.
Hoewel een steeds grotere stroming op de wereld alleen in de God gelooft die hij of zij zelf is (met andere woorden: de mens is zijn of haar eigen God) en God dus meer ziet als een innerlijke kracht dan iets dat buiten ons bestaat, faalt deze groep jammerlijk om de vruchten ervan aan te tonen. Want volgens dit standpunt is de wereld gevuld met Goden die totaal machteloos staan tegen de aftakeling van de wereld die zij dan hebben geschapen en dus in feitelijkheid dan ook zonder vijanden is.
Deze Goden zijn met zijn allen klaarblijkelijk nog niet in staat een einde te krijgen aan de Derde Wereld noch enig andere verandering te bewerkstelligen waarvan de wereld profiteert.
Ook zijn zij niet in staat zoiets eenvoudigs als een grassprietje uit het niets te creëren.
Anderen zien dit eenvoudige grassprietje niet als het handwerk van God, maar als de uitkomst van evolutie. Veroorzaakt dus door een explosie ontelbare malen groter dan alle atoomwapens in de wereld. Hoewel het hele universum op die manier ontstaan moet zijn, zijn we tot op heden niet in staat geweest een planeet die wemelt van het leven te vinden – vreemd dus dat tot dusver alleen de aarde ervan is vergeven en aan die explosie uitsluitend haar leven dankt – maar dit laatste terzijde.
Velen schreeuwen dat als er dan een God zou bestaan die verantwoordelijk is voor het ontstaan van deze wereld en alles wat erin is, de wereld niet in de staat zou kunnen verkeren waarin hij zich nu bevind. ‘Als er dan een God is, waarom verhongeren er dan kinderen? Als er dan een God is, waarom grijpt Hij dan niet in? Waarom laat Hij alles toe?’ Moeilijke vragen inderdaad, maar aan de andere kant – Hij woont hier niet, wij wel.
Ik zou dus liever stellen: ‘Als er nog zoiets als een mens bestaat, waarom verhongeren er dan kinderen? Waarom grijpen zij dan niet in? Waarom laten zij alles toe?’
Zalig die niet zien en toch geloven. Ik heb nooit gezien dat mijn vader is geboren, maar ik weet dat dit zo is. Mijn ogen zijn niet vermogend om de wind te zien, alleen de zaken die hij verplaatst, maar ik voel hem. Zo is het voor mij ook met God. Mijn ogen zijn niet vermogend hem te zien, mijn verstand is niet in staat Hem te beredeneren, maar ik voel Zijn aanwezigheid zo nu en dan en op de een of andere manier weet ik zeker dat ons leven, hoe onbeduidend vaak ook, niet ongezien voorbij gaat.
De god van deze wereld is echter een totaal andere, het is de god van vernietiging en anti-creatie.
De god die alleen kan afbreken zonder nog ooit iets op te bouwen.
De god die kan beschadigen zonder ooit te herstellen.
De vader van de leugens en de meester der misleiding.
Ook in zijn bestaan geloof ik, en wederom niet als een innerlijke kracht, maar als daadwerkelijke aanwezigheid. Ik hoop dus dat ik al dertig minuten dood ben voor hij uitvindt dat ik ben overleden.
Ben ik gek?
Misschien wel – maar ik geloof zonder het te zien.
Zij die zien, zijn nu eenmaal blind voor dit feit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten